یاد باد آن روزگاران یاد باد

من تشنه عدالت و شیفته انقلابم هستم ، می خواهم تا آخرین لحظه عمرم در راه برپایی عدالت و ریشه کن کردن ظلم مبارزه کنم حتی اگر در این راه جان ببازم خیالی نیست
 
بی عدالتيها
ساعت ٩:۱۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٤/۱٢/۱۸ : توسط : حاج رضا

هوالمحبوب

با سلام

       سالها پيش  مردی که ساليانی دراز با آشپزی تلاش می کرد زندگی ساده ای برای خانواده اش دست پا کند دچار سکته ای شد که ديگر توانی برای کار کردن نداشت وهمسر اين مرد با سنی حدود ۴۲ ساله مجبور شد برای امرار معاش در مهد کودکی که متعلق به آموزش وپرورش اين مملکت بود مشغول بکار شود از صبح تا ساعت ۱ بعد ازظهر در مهد کار می کرد و هنگامی که به منزل می رفت می بايست پسر معلول و همسر سکته کرده اش را ترو خشک کند  و اين زن از دو سال پيش که من از آنها خبر دارم و سال پيش مرگ فرزند معلولش را در همين وبلاگ خبرش را نوشتم و سال بعدش هم که شوهر سکته کرده اش هم که تحمل فرزند را نداشت به ديار فانی رجعت کرد اين زن از بابت تلاشی که در مهد کودک متعلق به دولت می کرد بابت نگهداری فرزندان معلمين عزيز اين سرزمين و تر وخشک کردن فرزندان کوچک آنها ماهيانه ۲۵ هزار تومان و در سال ۸۴ مبلغ ۵۰ هزار تومان حقوق دريافت می کندو از يازده سالی که سابقه کار در اين مهد را دارد تنها سه سال است بيمه شده است يعنی ۸ سال در مجموعه دولتی کار می کرده بدون اينکه بيمه شود و دولت حق بيمه او را بپردازد و او در واقع ۳ سال بيشتر سابقه بيمه ندارد اما چرا اينها نوشتم واقعيت اين است که بعضی مواقع من شرمم  می آيد که بگويم بی عدالتی در کجاست اگر اين عمل را يک شرکت خصوصی و يا يک سرمايه دار بی عار و  منفعت طلب می کرد دلم نمی سوخت چون خوی آنها سرشته شده با استثمار انسانها  اما اين قصه يک خدمگذار اين کشور در مجموعه آموزش و پرورش جمهوری اسلامی است تبعيض وبی عدالتی بواسطه خوی مديرانی که به تنها چيزی که فکر نمی کردند حق الناس است در اين کشور نهادينه شده ما که منادی دفاع از حقوق کارگران هستيم مايی که پيامبر بزرگوارمان حامی محرومين و مستضعفين عالم بوده می بايست قوانينی در کشور داشته باشيم که شرکتها  و مراکز دولتی يا ارگانها بتوانند نيروی انسانی مورد نياز خويش با قراردادهای ۸۹ روزه ببندند تا از دادن حق بيمه و حقوق قانونی آنها خودداری کنند آيا اين درد نيست وزرات کار يا  همين آقای محجوب نماينده خانه کارگر در کجا سير می کنند البته اين برای ما حقيقتی آشکار است که امثال محجوبها هرگز اراده ای برای خدمت به جامعه کارگری ما نداشته و ندارند آنهابرايشان تنها رسيدن به قدرت هدف بوده و هست براستی آيا اين حق الناس اين زن که بر گردن دولت مقدس جمهوری اسلامی هست چگونه پاسخ داده خواهد شد البته امروز و اين روزها با حرکتهای دولت مردمی دکتر احمدی نژاد بارقه های اميدی در دلهای محرومين کشور زنده شده است انشاالله دولت برخواسته از توده های محروم اين کشور تلاش کند اين قراردهای ظالمانه را ملغی و توان خويش را برای احقاق حقوق کارگران و کارمندان و .... قرار دهد .